De menselijke waardigheid  vindt zijn ontstaan in de Bijbelse geschriften. Wanneer God zegt" (Gen. 1.26)  “Laten wij mensen maken die ons evenbeeld zijn, die op ons lijken; zij moeten heerschappij voeren over de vissen van de zee en de vogels van de hemel, over het vee, over de hele aarde en over alles wat daarop rondkruipt.”

Dit vers niet in overweging nemen komt erop neer de mens op hetzelfde niveau te plaatsen als de dieren en de planten; maar vanaf het begin der tijden heeft de mens zich in deze overheersende positie geplaatst. Deze brengt de wederkerigheid mee voor alle andere mensen met de verplichting ons universum te respecteren en te besturen.

De waardigheid van de mens is hem dus eigen, intrinsiek aan zijn bestaan, welke ook zijn oorsprong weze, zijn fysische of mentale geschiktheid. Het is dus geen begrip dat men aan de mens geeft, maar een begrip dat in hem erkend wordt.

Alzo, aan de mens zijn waardigheid “teruggeven” is een puur sofisme dat slechts gebruikt wordt om het onrechtmatige te rechtvaardigen.

Sommige culturen, ideologieën en zelfs godsdiensten aanvaarden dit begrip niet, dit geeft dan aanleiding tot arbitraire discriminaties die men soms in hun grondteksten terugvindt.

Deze culturen kunnen onze Verklaring van Mensenrechten, zoals in 1948 vastgelegd, niet aanvaarden. De Islam maakt deel uit van deze godsdiensten.