De eerste bron van het recht is de Koran. (16/89) (…) Wij hebben u het Boek nedergezonden, alles verklarend, als leiding, barmhartigheid en blijde tijding voor hen die zich onderwerpen.  (5/3)(…) Nu heb Ik uw godsdienst voor u vervolmaakt, Mijn gunst aan u voltooid en de Islam voor u als godsdienst gekozen.(…)

De tweede bron van het recht is de Soenna. Het is de verzameling van alle feiten en gebaren van de Profeet en zijn volgelingen, de Hadiths, die gebaseerd is op Tradities. Bepaalde critici (G.H.A Juynboll) stellen dat de hadiths zich vermenigvuldigden in functie van de vraag om aan de meest verscheiden belangen te voldoen.

De derde bron van het recht is de analoge redenering. Wanneer zich een onvoorzien geval aandient zal dit beslecht worden met een redenering “alsof “ de profeet zelf zou oordelen.

De vierde bron van het recht is de « idjma » of de consensus van de gemeenschap. Deze consensus wordt uitgedrukt in een beroemde traditie « Mijn gemeenschap verenigt zich niet voor een dwaling ». Maar omdat deze gemeenschap een fenomenale groei heeft gekend, zowel numeriek als geografisch, was het onmogelijk de eenheid te bewaren.  Zo hebben zich in de loop van de tijd verschillende scholen ontwikkeld.

Universele verklaring van de rechten van de Islamitische Mens Op 5 augustus 1990 hebben 45 moslim landen in Cairo, met inbegrip van Turkije, hun eigen Universele Verklaring van Mensenrechten opgesteld. De laatste twee artikels blijken zeer duidelijk te zijn:

Art. 24 Alle rechten en vrijheden in deze Verklaring zijn ondergeschikt aan de beschikkingen van de Sjaria

Art. 25 De Sjaria is de unieke referentie voor het uitleggen en interpreteren van elk van de artikels vervat in deze Verklaring.

Dit is in tegenstelling en tegenspraak met onze waarden en gebruiken.