De moslimgemeenschap is gebaseerd op:

1) enerzijds de Koran, een heilige tekst, door God via de engel Gabriël aan de mensen gegeven en die een authentieke kopie is van de oertekst die door God in de hemel bewaard wordt. 

2) anderzijds de Soenna, samengesteld uit de Haddith’s, die een compilatie is van alle feiten en gebaren van de Profeet en zijn volgelingen. Daar de Profeet door God uitverkoren werd om zijn vertrouweling te zijn, is zijn levenswijze zeker een na te volgen voorbeeld.

De Koran preciseert (3/110) Ge vormt de meest geschikte gemeenschap voor de mensen: Ge legt op wat goed is, ge verbiedt het laakbare, ge gelooft in God.

De Moslim is door God begiftigd met een meerderwaardigheidsgevoel ten opzichte van andere gemeenschappen.  Dit verklaart het antwoord dat Mgr Bernardini kreeg van een hoge moslimdignitaris tijdens een ontmoeting van christenen en moslims: (…) U hebt ons niets te leren en wij moeten niets leren. (Osservatore Romano 26 okt.1999)

Een vermeldenswaardig element: praktisch van bij haar oprichting, is de moslimgemeenschap verdeeld in een groot aantal aanhorigheden en diverse sekten. Iedere groep eist de moslimorthodoxie op ; wat de dialoog tussen moslims en niet-moslims uiterst moeilijk zoniet onmogelijk maakt. In het algemeen is de moslim meer gehecht aan zijn gelovig zijn dan aan elke vorm van burgerzin. 

Men is eerst soenniet of sjiïet en dan pas Irakees of van een andere nationaliteit. Dit is een element waarmee dient te houden wanneer men moslims in een westerse gemeenschap, waar burgerzin veel belangrijker is, hoopt te integreren.

Door het feit dat ze door God als “de beste gemeenschap” wordt erkend mag men zich afvragen waarom de moslimgemeenschap, bij een integratie zich zou plooien om onze wetten te aanvaarden, of onze gebruiken zou willen overnemen.

Ze zijn volgens eigen zeggen superieur!