Wij willen een Europa dat gegrond is op haar christelijke humanistische wortels en eisen dat deze historische waarheid bekrachtigd wordt in de preambule van de Europese Grondwet.
We geloven dat alle mensen dezelfde natuur hebben en dat zij hierdoor streven naar gelijke rechten en plichten. Hieruit vloeit voort dat het nastreven van de natuurwet de mens zou moeten begeleiden naar deze universele verwijzing. Het aanvaarden van deze rechten en plichten vormen de “voorwaarden tot slagen” voor een harmonieuze samenleving. Ook de immigranten moeten, voor hun eigen welzijn, deze cultuur erkennen alvorens zich bij ons te vestigen. Integratie van geïmmigreerde personen kan slechts gebeuren wanneer hun cultuur verenigbaar is met de onze.
In principe zijn de landen, die deze voorwaarden aanvaarden, kandidaten voor de toetreding tot het lidmaatschap. De Europese grenzen zouden die landen moeten omsluiten die een culturele entiteit vormen met hetzelfde standpunt over vrijheid, solidariteit, mensenrechten van 1948, waarin de grondbeginselen opgenomen zijn van laïciteit en waardigheid voor allen.
Zo worden tegelijkertijd de geografische grenzen van Europa omschreven. Zoals reeds eerder beschreven, is het Westen materialistisch geworden en bevindt zich in een extreem zwakke positie. Dit is zo ernstig dat het beeld van de verdwijning van deze beschaving aan de horizon verschijnt; de daling van het geboortecijfer neemt de onontbeerlijke grondslag weg voor solidariteit en welzijn.
Het gezin is de hoeksteen van de maatschappij. Het gezin is geen menselijke instelling maar een project dat in de menselijke natuur gegraveerd is. Vanaf de oertijd is het voortbrengen en de opvoeding van de kinderen een sociale realiteit die ontstaat uit de vereniging van man en vrouw, ieder met zijn specifieke aard en onvervangbare waarde binnen het algemene goed, voor de ontplooiing van elk der echtgenoten. Het is de plaats waar intimiteit, solidariteit en wederzijdse ondersteuning beoefent worden. Het is een vesting tegen de agressie om ons heen. De instelling heeft als doel het algemene welzijn en de waardigheid en de ontplooiing van elke mens te dienen. Om deze reden is het gezin een van de meest belangrijke waarden. Het gezin moet daarom absoluut verdedigd worden tegen elke aanval die de stabiliteit en zelfs het bestaan ervan wilt ondermijnen.
We hebben aldus ons fundamenteel probleem beschreven, en tegelijkertijd het mobiliserend gemeenschappelijke project voor het Europa van morgen in de komende decennia.
Het gezin terug in ere herstellen met een moeder, een vader en niet minder dan twee kinderen. Het is nodig dat we het materialistische en relativistisch spoor verlaten, dit is geen eenvoudige zaak, want het is ingaan tegen de stroom van de huidge overheersende ideologieën. De aangewende begrippen worden nooit gedefinieerd. De “nieuwe waarden”, bij decreet vastgelegd, zonder fundering noch terug blik, in tegenspraak met de antropologische studies, hebben integendeel de vernieling van het gezin veroorzaakt, en het einde van dit proces is nog niet in het zicht. Geen eenvoudige zaak, want men zal het cynisme moeten overwinnen waarvan de massa doordrongen is.
Dit alles is het resultaat van het misprijzen van de politici voor hun kiezers, maar ook van het gemak waarmee deze laatste leugenachtige beloften slikken.
PRIMORDIALE URGENTIE: de geboortedaling stoppen. Laat ons in een paar woorden erop terugkomen. Men spreekt erover alsof het gaat over de droogte. Deze twee verschijnselen worden om het zo te zeggen op één lijn gesteld, een fataliteit in de loop van de geschiedenis! Om de gevolgen van de droogte op te lossen zal men ons aanraden om meer te sproeien; terwijl men als oplossing voor de daling van het geboortecijfer ons wil aanraden een uur langer te werken. Nochtans zijn beide verschijnselen fundamenteel van verschillende aard; als de ene ons afhankelijk maakt van weersomstandigheden, die we op korte termijn niet kunnen beïnvloeden, is de andere echter slechts het gevolg van een afwijkend menselijk gedrag dat perfect controleerbaar is indien men er de wil toe heeft. In 1995 bedroeg het percentage 65-plussers 23 %. Bij een volgende generatie zal dit percentage verdubbeld zijn, wat betekent dat de lasten van de actieve bevolkingsgroep gevoelig zullen verhogen. Tezelfdertijd zal de sociale zekerheid afnemen met een algemene verarming als resultaat. Omdat de bijdrage uit dezelfde zak moet komen zal het uitwerken van een tweede en derde pijler voor de pensioensverzekering hiervoor geen enkele oplossing bieden.
De immigratie, zoals wij ze toelaten, als een oplossing beschouwen, is utopisch en een bron van ernstige onlusten. Deze problemen niet oplossen betekent evenveel als het plaatsen van een tijdbom. Het is onontbeerlijk het gezin te herwaarderen en door een aangepaste politiek voorwaarden te scheppen, die gunstig zijn voor de ontwikkeling van de familie.