Originele tekst in het duits.Deze lezen
Vrije vertaling:
Islam in beton: De Toekomst van onze steden is afhankelijk van de omstreden strijd over de Moskee in KÖLN / van NEKLA KELEK Frankfurter Allgemeine Zeitung 5 juni 2007
Waar ook in Duitsland een représentatieve mosk gepland is, woedt er strijd: strijd over de omvang van de konstruktie en strijd over de plaats ervan. Voor de dissidentin en sociologe NECLA KELEK, is de geplande Ditib-Moske in Keulen een “in beton gegoten politieke bevestiging van de Islam”.
De strijd voor deze Mosk staat in hetzelfde perspektief als de strijd over de politieke en symbolische betekenis van het hoofddoek. F.A.Z.
Ralph Giordano heeft een fout begaan. Hij heeft zijn beklag geuit over islamitische organisaties die zo een grote Moske willen bouwen hoewel, volgens hem, dit teken is van een gemis aan integratie. Hij heeft dan ook gespot met de vrouwen die zich in Keulen wandelen met een Tchador. Hij werd dan ook meteen uitgescholden en bedrijgd, hij had namelijk religieuse gevoelens beledigd. Zijn fout was aan de religieuse motieven van de promotoren van de Moske te twijfelen. Daarvoor, zo dacht men, moest hij gestraft worden. Hij had echter gelijk.
Islam is en doet aan politiek. Die hoofddoeken die de gezichten omwinden, hun kleurloze mantels, die hun lichaam moet verbergen, is de meest afgrijselijke mode dat kleermaker ooit gemaakt heeft, slechts overtroffen door die zwarte tent, de Tschador : die de vrouw herleid tot een onpersoonlijk « niets » Als moslime verzet ik mijn daartegen, tegen het feit dat deze vrouwen zulke verkleding moeten dragen in naam van de Islam. Er bestaat daarvoor geen enkel godsdienstige reden, slechts een politieke.
Wilt men de grote Moské in Ankara bezoeken, de Kocatepe Camii, dan staat men vooreerst in een winkelcentrum. Men moet doorheen de broeken en hemden winkels lopen alvorens de ingang van de moske te vinden die over zijn volle breedte te vergelijken is met een markplaats. Dit is de traditie in Islam, de profeet zelf was een koopman; zoo ook geloven vele gelovigen aan een handel met God.
De Moskes masjids zijn plaatsen waar men neerknielt en zijn niet, in de islamitische traditie, heilige plaatsen, maar slechts plaatsen waar mensen in gemeenschap samen komen om te bidden en zaken te doen.De Moske is in de moslim traditie een sociale verzameloord maar geen heilige. Muhammad verzamelde daar met zijn getrouwen.
De Koran maakt slechts eenmaal vermelding van de Moske in vers(24,36)(…)in huizen waarin God heeft toegestemd dat zij worden opgericht en waarin Zijn naam wordt vermeld (…). De Moskes, zoals Peter Heine, islamoloog, in zijn encyclopedie verklaart, laten de verwezenlijking van administratieve funkties toe:” Dit zijn plaatsen waar gemeenschapsvergaderingen plaats grijpen en waar de mannen militaire expedities planden.”
Gedurende de geschiedenis zijn twee soorten van gebedshuizen ontstaan, enerzijds een Moske voor de dagelijkse aanbidding en anderzijds een Vrijdagmoske waar ook gebeden werd maar tevens gepredikt. Deze laatsten hebben een uitgesproken politiek karacter daar hier de Caliphe zijn doctrine uiteenzet. De Keulse Moske is door zijn groote en installatie geen gebeds oord maar een VrijdagsMoske.
In princiepe is niets de zeggen op deze constructie in Duitsland. Wij hebben vrijheid van godsdienst en verzameling. Ze mogen steeds een vergunning aanvragen in verschillende Länder, zoals de Aleviten,- een geloof niet erkend door de moslims – dit met succes dit gedaan hebben. Controle organen zoals de « Mili Görus » en de « Ditib » (Turks islamische unie voor de organisatie van de godsdiensten )hebben dit verzuimd.
Zij bouwen eerst hun Moskes en rekenen dan met een politieke erkenning op staatsniveau, bijna zoals het resultaat van de islamitische Conferentie. Tot hiertoe schuilen ze achter culturele organisaties en andere wettelijke organisaties van hulpverlening.
Also onttrekken zij zich van moeilijke vragen betreffende de leden, de financiering en de invloed van buitenlandse regeringen alsmede hun statuut.
De Moskes zijn volgens islamitische interpretatie geen heilige plaatsen, zoals de Kerken en Synagogen, multifunctionele oorden. Dit verzwijgt men liever, alsook het feit dat Islam geen Kerk is.
Islam begrijpt zich niet als een spirituele visie maar eerder en voornamelijk een ideologie, die het alledaags leven regelt, waar geloof en politiek onverbrekelijk verbonden zijn. Er bestaat geen verplichte theologie. En in deze zin bestaan in Duitsland vele islamitische verenigingen onder de mom van een geloofsverbond, maar in feite zijn het verenigingen voor de promotie van politieke interessen.
Daardoor is de aanvraag van een bouwvergunning voor een Moske geen kwestie van geloofsvrijheid maar een zuivere politieke vraag. Het bouw recht en de verenigings wet zijn voorbijgestreefd.
Alvorens toekenning te verlenen voor een bouwvergunning voor een islamitische Vereniging zou men antwoord moeten vergen over bepaalde criteria, gaat U onze wetten aanvaarden? Of bij voorbeeld:wat gaat u doen om de discriminatie van de vrouw op te heffen? Een andere vraag die men zich kan stellen is : Is dat allemaal ten voordele van de integratie ? Men kan daaraan twijfelen.
Zoals in vele Moskes de islam gepraktizeerd wordt, is het eerder een hindernis tot de integratie. Deze Moskes zijn eerder een bron van omgekeerde integratie. De grote Moskes, in het bijzonder, ontwikkelen zich in “Medinas”. Daar wordt de wet van God in praktijk gebracht. Men beoefend niet alleen de spiritualiteit voor de zielezorg van de gelovigen, maar men leert er ook de ideologie van een andere maatschappij die de Charria praktiseert. Hier leren de kinderen reeds welke de limiten zijn van de Duitse maatschappij, daar leren ze het onderscheid te maken tussen de gelovigen en de niet gelovigen, dat de vrouw de man moet dienen, dat de duitsers onrein zijn omdat ze varkensvlees eten en niet besneden zijn.
Deze Moskes ontwikkelen zich in kleine centrums, zoals kleine steden waar al het nodige te vinden is. Zo vindt men er een koraan school, een haarkapper, levensmiddelen, reis agentschap, thé salons, restaurant, begrafenis ondernemingen en nog vele andere – in feite alles wat de moslim buiten huis nodig heeft- wanneer hij niet alleen wilt bidden, maar ook zich afzonderen van de Duitse gemeenschap. De vrouwen – en er kunnen uitzonderingen zijn- zijn slechts deduld in afzonderlijke ruimten. Een democratie, zoals de onze, vergt dat man en vrouw te samen in het openbaar dezelfde verantwoordelijkheid dragen, met dezelfde rechten en op gelijke manier behandelt worden.
De scheiding in een moslimgemeenschap, waar de man bidt en zaken doet in de Moske, en de vrouw thuis opgesloten blijft kan geen voorbeeld voor integratie zijn.
Wanneer men praat over een bouwplan van een Moske, moet men zich de vraag stellen zijn er gelijke rechten voor de vrouw? Zolang de moskes archaïsche en patriarchkale strukturen verdedigen, zijn deze gebouwen niet aanvaardbaar. Ook begrijp ik niet dat de vertegenwoordigers van verschillende Partijen, die de tolerantie bevorderen voor de moslims tegelijkertijd aanvaarden dat de vrouwen op zo’n manier gediskrimineerd worden.
De moslims klagen er dikwijls over dat zij hun gebedshuizen moeten organiseren in woningen en buiten gebruik gestelde fabrieken. Dat is nochtans niet discriminerend voor een moslim. De Eerste Moske was het woonhuis van Muhammad in Medina: een open binnenplaats met een zuilenhalle. Het is slechts nadat ze christelijke kerken veroverd hebben dat de Islam de architectuur van de Moskes veranderd hebben. De koepel van het Keuls-Moske project heeft de gedachte overgenomen van een cirkelvormige tent, en werd uitgevoerd na de verovering van Constantinopel door de Ottomanen. Door een minaret toe te voegen aan de byzantijnse Sint Sophie, werd een christelijke kerk een voorbeeld voor de turkse Moskes. Minaret en koepel werden een symbool van de Ottomaanse verovering – ook in Mekka.
Het project van de Keulse Moske neemt dit veroveringssymbool over. Een open koepel met een gestilizeerde aardbol toont nog geen openheid aan de wereld. Maar wat determinerend is, is wat daaronder gebeurd.
De Moskes zijn plaatsen waar men neerknielt en die in de islam Traditie geen heilige plaatsen zijn, maar oorden waar mannen verzamelen om te bidden en om zaken te doen.
De koepel en de minaret kunnen ook de aanspraak van de wereld overheersing vertegenwoordigen, zoals de Islam begrepen wordt als de zegel, de vervulling van de godsdiensten en de aanspraak op de wereld overheersing. In ieder geval, in de Ottomaanse traditieen, vertoont dit project vanwege de uitwendige vormen en de inwendige funktionaliteiten geen enkele zin voor vernieuwing of integratie.
De architkten hebben afgeleverd wat de opdrachtgevers gevraagd hebben: een in beton gegoten politieke bevestiging van het Islam. Zodoende vindt men een discussie over deze bouw in dezelfde lijn als deze over het hoofddoek. Een vrijdag Moske in het stadsbeeld is zoals het hoofddoek een zichtbare politieke bevestiging. Dit wil zeggen, wij zijn hier, wij zijn anders en hebben dat recht.
Ze hebben dit inderdaad. Alleen moeten ze aanvaarden dat wij hun vragen wat zij met dat recht gaan doen en wat zijn aan deze maatschappij gaan brengen. Of is het alleen maar een isolering?.
De moslim organisaties eisen een officiele erkenning. Zij willen op dezelfde voet behandeld worden als de christelijke kerken. Hoe kan men dit beter uitdrukken dan met stenen die zeggen: Kijk wij hebben dezelfde gebouwen als de christenen en de joden.
Dat er zich een weerstand opbouwt is verstaanbaar, gegeven dat de moslims een geloofwaardigheids probleem met zich dragen. Er is een te groot verschil tussen het woord en de daad.
In de openheid tonen zij trouw aan de wet, maar in de praktijk, en wat men in de gemeenschappen denkt is helemaal anders, en dat verstopt men. Er is geen echte doorzichtigheid.
Ik ben beschaamd als ik zie hoe zo vele moslim vertegenwoordigers zich hier in Duitsland gedragen. Er is een belangrijke lijst van sociale problemen: met de duitse taal, in de gezinnen, het onderwijs, de gelijkheid. En dan de jeugdkriminaliteit, het geweld in de families en de integratie.
Dit zijn dringende problemen, het verwezenlijken van hun beloften met de voorziene millioenen zijn veel belangrijker dan macht demonstraties met representative gebouwen.
Zoals altijd, waneer men een sociaal probleem aanroert wordt onmiddelijk gereageerd met de woorden : dit is geen islam probleeem. Nochtans, wanneer een godsdienst de volledige verantwoordelijkeid opneemt, door wetten en voorschriften, voor alle aspekten van zowel het prive, als het openbaar leven van de gelovigen – en dit gedurende de vier en twintig uren van iedere dag – dan kan men zich niet, bij de eerste gelegenheid, van zijn aanspraken ontrekken.
Waar staan wij met de uitgave campagne, van de islamitische organisaties, om iedere moslim de gelegenheid te geven duits te leren? Waar zijn de opvoedings initiatieven voor de jongere kinderen ? Waar zijn de akties voor de gelijke berechtiging van de vrouw ? Niets.
Maar men heeft geld voor architekten, advokaten en beton. Men richt coordinatie centra op en verlangt erkenning, zonder enige zorg over wat wij kunnen doen voor het gastland en haar ook te bedanken.
Islam is een realiteit in Duitsland en daarvoor een bekommernis voor de hele bevolking. Eerder dan verbolgen te reageren zouden de moslims hun problemen moeten aanpakken. De godsdienst vrijheid, bij voorbeeld, wordt voor christenen, aleviten en joden verboden in Turkije en andere islamitische landen. De hoeveelheid sekten en geloofspraktijken in de islam is niet te overzien. Dit belet de vertegenwoordigers niet te verklaren dat zij voor iedereen instaan! Dan wordt de Taqiyya toegepast, de kunst om te liegen, te veinzen, te verstoppen: de enige opgelegde methode die te gebruiken is met ongelovigen.
De promotoren van de Keulse Moskee zijn vertegenwoordigers van het « Dyanet » De turkse administratie voor godsdienstzaken. Dat wat de « Ditib » vertegenwoordigd in Duitsland is een politiek aanbevolen door de turkse regering. Dit is niet in het voordeel van de moslims zoals men dat voorspiegelt. Deze organisaties moeten dus niet verwonderd zijn wanneer de zorgen en de wantrouw stijgt, en voornamelijk wanneer verbolgen gereageerd wordt voor iedere kritische opmerking.
Voor onze westerse samenleving geldt het woord van Max Frish:” De democratie betekent zich inmengen in zijn eigen zaken” De Islam is een werkelijkheid in Duitsland, is dus ook een zaak voor de gehele bevoking. De moslims moeten aanvaarden dat wij hun vragen hoe ze hier willen leven en zich gedragen ten overstaan van onze fundamentele waarden.
Lees de oorspronkelende duitse tekst.