Onze belangstelling voor EUROPA mag niet verwateren, het is ons tweede vaderland, sinds het begin der Middeleeuwen gebrandmerkt door het christendom en samengesteld uit verschillende naties. De talrijke kerktorens bevestigen haar homogene cultuur. Welk verschil, bij voorbeeld, met het Afrikaans continent!

Al meer dan een halve eeuw geleden ontsnapten we aan een ramp waarbij miljoenen onschuldige de dood vonden als slachtoffers van een moorddadige ideologie. Zegevierend begonnen we aan een periode van vrede en economische welvaart zonder ons rekenschap te geven, ondanks de gebeurtenissen van mei ’68, dat er een nieuwe ideologie, met dezelfde uitgangspunten voor in de plaats kwam; zonder te spreken over het communisme dat tientallen miljoenen slachtoffers heeft gemaakt.

Verdoofd door deze periode van voorspoed hebben we helaas geen afdoende maatregelen genomen tegen deze dreiging die onze geest zo heeft aangetast dat we vandaag aan de horizon het einde van onze beschaving zien opdoemen. Inderdaad, aan deze laatste wordt geknaagd door de daling van het geboortecijfer, het perverse resultaat van onze jacht naar genot en materialisme. Dit wordt beschouwd als een afgedane zaak, een eenvoudige fataliteit in onze geschiedenis. Maar klopt dit wel met de werkelijkheid? Is het ogenblik niet aangebroken om ons af te vragen waar onze laag bij de grondse berekeningen naartoe voeren; waarheen de drang naar een ongeremde vrijheid en genot ons zal leiden.

De voortvarende uitbreiding van de Europese Unie zou ons moeten inspireren tot een gewetensonderzoek over onze identiteit en een terugkeer naar de essentie.

De Europese Grondwet, opgesteld door technocraten is vooral economisch georiënteerd; de cultuur wordt er stiefmoederlijk in behandeld; en de onkunde betreffende het subsidiariteitprincipe getuigt van een neiging tot centralisatie waarbij de Lidstaten tot spoken worden gedegradeerd. Door de noodzaak vooraf één miljoen handtekeningen te verzamelen, heeft de bevolking geen enkele kans een herziening af te dwingen. Gedurende de volgende weken zullen wij de voornaamste tekorten aan het project voor de Europese Grondwet aan het licht  brengen en enkele fundamentele “vergeten” problemen aan uw aandacht onderwerpen  Het is zo dat de ideeën van de stichters, Schuman, Adenauer en de Gasperi, zich progressief ontaard hebben, zodanig dat het Constitutie-projekt ons niet bevredigt. Het mist inderdaad een humanistische visie alsmede een morele en culturele inhoud, die de geestdrift tot toetreding van de volkeren zou opwekken.

Jacques Delors definieerde Europa als een niet geidentificeerde politiek object… Een andere verklaarde dat de limiet van Europa bepaald is door de democratie…Wat wilt dat allemaal zeggen? Gaat men zo onze enthousiasme opwekken?