Heeft men niet beweerd een Europese volkerengemeenschap te willen opbouwen met gemeenschappelijke wortels? Hoe moeten wij dan de flirt met Turkije verklaren terwijl we weten dat vele volkeren er afwijzend tegenover staan. Niet tegen Turkije maar tegen de aansluiting van Turkije bij de Europese Unie, en toch staat de deur nog op een kier…

Moest men niet eerst bepalen welk Europa wij willen opbouwen? Moest men niet eerst de buitengrenzen van deze eenheid bepalen, gebaseerd op volkeren met dezelfde cultuur. Moesten we hierbij geen gebruik maken van de gelukkige en ongelukkige lessen uit de wisselvalligheden van de geschiedenis. Deze moeten een waarborg bieden tegen de onberekenbare driften die de mens kan genereren.

Was dit een gewone nalatigheid? Wij twijfelen eraan. Sinds men weigerde de reële Europese wortels te erkennen, ruikt het aangebrand. De reële feiten niet willen erkennen, bewijst dat de ideologie de bovenhand genomen heeft. Zo wordt alles denkbaar.

Ierland heeft eveneens "neen" gestemd, maar de Europese Unie, haar eigen regels verachtend, heeft het resultaat van deze raadpleging verworpen.

Daar de Ieren "slecht" gestemd hebben, zullen zij in oktober 2009, onder massale mediadruk, opnieuw stemmen. Indien de Grondwet er dan doorkomt, zal men rondbazuinen … alle volkeren hebben de grondwet aanvaard!

Vervolgens, hoe kan men begrijpen dat de Europese Unie, voor de verdediging van de Westerse waarden, op de DURBAN 1 samenkomst met moslim landen, zich heeft laten vertegenwoordigen door Turkije, dat geen lid is van de Unie, maar een moslimland dat lid is van de OCI. (de Organisatie van de Islamitische Conferentie). Welke wereld wil men opbouwen? Is dit de wens van het volk?

Om een voorstel of een amendement voor een wettekst ontvankelijk te maken, moet de burger een miljoen handtekeningen verzamelen!!! Wie gelooft dat dit mogelijk is? Is dit niet het beste middel om de belangstelling van de bevolking voor de publieke sfeer de kop in te drukken; zodanig dat men als alleenheerser kan regeren. Moeten wij het Europa van de volkeren vergeten alsmede de democratie?

Het vertrouwen heeft plaats gemaakt voor wantrouwen. Wij hebben aan het Europese Parlement de vraag gesteld: Wat is het salaris van een Europese Commissaris? Hebben zij allen dezelfde wedde of is het afhankelijk van hun land van herkomst? Het antwoord klik hier.

Welke openbare functie kan een dergelijke wedde rechtvaardigen? Is het werkelijke gevaar niet dat de Europese Commissaris, net als elke andere ambtenaar met een buitensporige wedde, tot alles bereid is om zijn mandaat te behouden? Welke waarborg van integriteit kan nog verwacht worden onder zulke financiële druk? Moeten wij hier niet spreken van institutionele corruptie?

Geen enkele Europese Commissaris, geen enkele ambtenaar, geen enkel Europarlementslid, schijnt zich zorgen te maken over de fiscale druk die hun wedde oplegt op diegenen die hen laten leven.

En wat moet men denken van de ongebreidelde verspillingen binnen de Europese Instellingen? Iedere maand verhuist het Europese Parlement naar Straatsburg voor de enige rede dat de Fransen één der zetels van de Europese Instellingen op hun grondgebied willen behouden. De kost van deze operatie (gebouwen, transport, hotels en veelvuldige onkostenvergoedingen) is gelijk aan het bedrag dat de Europese Unie betaalt aan Polen om het te helpen zich te moderniseren.

Maar gemeenschapsgeld wordt steeds gul uitgegeven.

Eenmaal de mateloosheid geïnstalleerd, liggen de limieten achter de horizon.

Toen ik een kleine jongen was heeft men mij geleerd dat aan politiek doen betekent: het zoeken naar de verbetering van het algemeen goed, voor het volk. Deze functie betekende een belangloze dienstverlening. En voor de verkozen vertegenwoordiger was het een eer het land te mogen dienen.

Leefden wij toen niet op een andere planeet?

Loopt de vrije meningsuiting eveneens geen gevaar in de Europese instellingen?

Wij kunnen dit bewijzen; eerst met het geval van de commissaris BUTTIGLIONE die ontslag heeft moeten nemen omdat hij verklaarde dat de homoseksualiteit een zonde is. Het is dus verboden een mening te uiten die tegenstrijdig is met de gangbare ideologie.

Vervolgens hebben wij de verklaring van de heer BARROSO, voorzitter van de Commissie, die getuigde dat geen project het licht zou zien indien het niet conform was aan de "gender"theorie. Men "is" geen man of vrouw, maar de keuze wordt bepaald door de cultuur… Deze ideologie is afkomstig van Simone de Beauvoir en zal met de tijd wel verdwijnen. Maar de heer BARROSO is niet moeten aftreden… Illustreren deze twee gevallen niet wat wij beweerden?

In het kort; staan wij hier niet tegenover een kleine groep die zich niet vrij kan uiten en die gehoorzaamheid verschuldigd is om de buitenmatige bezoldiging niet te verliezen?

Is de zoektocht naar het algemeen goed van het volk niet onderworpen aan het persoonlijke welstand van een kleine elite?

Laten we het zuivere functioneren zelf even bekijken. Wanneer de Commissarissen een wetsvoorstel opgesteld hebben, wordt dit besproken met de leiders van de verschillende politieke fracties van het Parlement en wordt dan verworpen of aanvaard alvorens aan de voltallige vergadering voorgesteld te worden. De stemming van het Parlement is dan een zuivere cosmetische aangelegenheid! Is dit de nieuwe democratie?

Laat ons hopen…