Recherchez ...

   
 
Frontnieuws

Iedere elementaire strategie veronderstelt dat de kennis van de vijand de beste voorbereiding is alvorens de oorlog te verklaren. De Verenigde Staten van Amerika hebben de oorlog verklaard aan het islamitische terrorisme, de Europese Unie heeft zich solidair verklaard door een "Mijnheer Terror" in het leven te roepen. Een ongelukkige benoeming, een baan, een missie, een salaris, voordelen, en tot nu toe geen enkel resultaat. Maar tegen wie? Het islamitische terrorisme, maar niet de islam. Dit onderscheid wordt veelvuldig onderlijnd.

Alsof men een griepepidemie zou kunnen bestrijden zonder te zien dat de griep de epidemie verwekt.

Met de jaren zal men zich afvragen hoe Europa zo blind is kunnen zijn. De karikaturen van Mohammed, in 2005 gepubliceerd, hebben een vloedgolf van geweld veroorzaakt. Ambassades werden vernield en nooit werden, over de hele wereld, zoveel Deense vlaggen verbrand. Deze feiten werden ver van unaniem afgekeurd in de westerse wereld.

Grote winkelketens hebben zelfs Deense producten geboycot en zo gemene zaak gemaakt met de "verbolgen gelovigen"!
(Dit betekent dat een klein marktonderzoek hen overtuigd heeft dat zij meer moslimklanten riskeerden te verliezen dan westerse klanten door niets te ondernemen) De recente nieuwe publicaties van deze karikaturen in 17 kranten hebben dezelfde vloedgolf van haat en geweld veroorzaakt in de hele moslimwereld. Drie jaar later hadden zij de strijd nog niet opgegeven Integendeel.

De islam en de heilige oorlog..

De moslims kennen de Europeanen veel beter dan dat de Europeanen hen kennen. Vooreerst omdat zij naar Europa migreren en niet omgekeerd. Daardoor kennen zij Europa veel beter dan dat dit laatste de islamwereld kent. Voor de moslims is Europa een te veroveren gebied dat zij ambiëren en waar zij zich inplanten, terwijl de islamwereld slechts toeristen aantrekt die zich daar nooit zullen vestigen. Er is echter nog een oorzaak voor deze onwetendheid: de angst.

De Europeaan heeft angst voor de moslim en, om dat niet te moeten erkennen, sluit hij de ogen. Ze minimaliseren het gevaar dat de islam voor ons betekent en sluiten de ogen. Ze maken een bedrieglijk onderscheid tussen de islam en de fundamentalistische islam.

Onlangs verklaarde Hassan Nasrallah, hoofd van de HEZBOLLAH: "Wij zullen winnen want zij verkiezen het leven en wij de dood" Explicieter nog was Malauna Inyadullah, het Afghaanse hoofd van al'Qaeda wanneer hij verklaarde dat "de Amerikanen verkiezen Pepsi-Cola, wij verkiezen de dood"

De directeur van het "Global Islamic Youth Center in Sydney aarzelt niet te zeggen dat:"wij willen kinderen hebben om ze tot soldaten op te leiden om de islam te verdedigen. Wij leren hen dat er geen groter verlangen kan zijn dan te sterven als muhadjidin" Dit stemt overeen met wat ayatollah Ali Khamenei verklaarde:" Het is de hoogste eer voor een man, een jongen of een meisje, zijn leven te offeren om zijn land en godsdienst te dienen 2 . Kunnen wij hetzelfde getuigen? Welk aangepast antwoord kan onze "Mijnheer Terror" bedenken tegen een dergelijke vastberadenheid?

Europa heeft geen snedig antwoord om de eenvoudige reden dat de aanval niet correct is ingeschat.

De hierboven genoemde uitlatingen zullen steeds geïnterpreteerd worden als de verwoording van een extreme en afwijkende islam. Men zal steeds een eerlijke moslim vinden die verklaart dat de "jihad" niets te maken heeft met de authentieke islam. En de Europeanen verkiezen dit te geloven eerder dan de uitzinnige baardvogels die, bij voorbeeld in Engeland, met luidsprekers tot de ondergang van het Westen oproepen. De ontsporing is totaal. Welke ook de relaties, die Europeanen kunnen hebben met gematigde moslims - d.w.z.- slechte moslims vanuit het moslim standpunt - moeten zij bekennen dat hun godsdienst van bij zijn oorsprong de oorzaak is van oorlog, verovering en onderdrukking.

Het is moeilijk vol te houden dat de islam "een godsdienst is van vrede en liefde" wanneer degene die hem predikte opgeroepen heeft tot oorlog, verdrukking en vernietiging. Men moet dan aannemen dat de islam afgeweken is na zijn ontstaan of vervalst werd door zijn uitvinder… De Koran loopt over van verzen die oproepen tot oorlog, onderdrukking en vernietiging van de "ongelovigen". Niets toont aan dat deze verzen niet meer actueel zouden zijn.
Uitgaande van de moslimtraditie is de Koran niet onderhevig aan veranderingen of interpretaties. Wat er gescheven is moet letterlijk gevolgd worden en niets, zelfs niet wat het resultaat is van de vooruitgang van de rede, mag een interpretatiewijziging voor gevolg hebben.
In Indonesië, het meest bevolkte islamland ter wereld, heeft de regering van President Susilo Bambang Yudhoyono bevolen om, op straffe van gevangenis, de activiteiten van de dissidente beweging van de Ahmadiyah te stoppen. In welke mate is deze beweging, die 200.000 aanhangers telt, een gevaar voor de publieke vrede? Gewoonweg omdat deze beweging oproept tot een interreligieuze dialoog en de Jihad openlijk verwerpt.

De conclusie die wij moeten aanvaarden is dat de " goede moslims ", de ware gelovigen, voorstanders zijn van de heilige oorlog . Zij onderschrijven met hart en ziel het discours van diegenen die de Europeanen als heethoofden bestempelen. Het is nutteloos te wachten op een hervormer of een moderator die slechts de filosofische substantie zou onthouden. Diegenen die deze gedachten koesteren, in de westerse of moslimwereld, leven in een totaal denkbeeldige wereld. Zelfs al zou een dergelijke persoon opdagen, dan is het evident dat hij geen eensgezindheid zal vinden in de moslimwereld. Men zal hem massaal weerstand bieden in naam van de Koran en van het voorbeeld van Mohammed. Het is een utopie te wachten op een soort massieve verwesterlijking van de moslims die als secondair effect zou hebben dat het religieuze gevoel zal verwateren of dat men zich van de excessen zal distantiëren. De meeste moslims die in de westerse wereld leven zijn geïntegreerd in die zin dat zij onze regels kennen. Zij zijn integendeel niet geassimileerd, willen dat ook niet en zijn het in werkelijkheid minder en minder.

Overgave zonder geestesstrijd

De Europeanen willen niet zien dat het moslimextremisme voortvloeit uit de oorspronkelijke islam en daarom zijn zij in de onmogelijkheid enige daadwerkelijke weerstand te bieden. Precies daarom is het frontnieuws eerder slecht.

Het Verenigd Koninkrijk is, in de hoedanigheid van "veroverd" gebied, een voorloper op continentaal Europa. Verschillende steden hebben al een meerderheid van moslimbevolking. Vaak gebeurt het dat moslims zich in de straat groeperen en openlijk oproepen tot haat, overmeestering en vernietiging. De eisen vermenigvuldigen zich door totaal gebrek aan weerstand of sancties van de overheid.

In een dergelijke context hebben de verklaringen van de anglicaanse aartsbisschop van Canterbury, Dr. Rowan Williams niets verwonderlijks. De prelaat verklaarde dat het opnemen van bepaalde elementen van de Sharia hem wenselijk en onvermijdelijk schenen. Volgens Rowan Williams, is het rechtvaardig de Britse wet aan te passen aan de verschillende godsdienstige strekkingen. Dergelijke aanpassingen bestaan al voor de joden en zelfs voor de moslims in verband met het ritueel slachten van dieren. Hij stelt dan voor dat bv. betreffende het huwelijk en de familie (voornamelijk de echtscheiding) principes geïnspireerd of direct overgenomen uit de Sharia toepasselijk worden voor de moslims.

De uitlatingen van de aartsbisschop van Canterbury hebben tegenstand en verbolgenheid opgewekt. Slechts enkele moslims hebben hem ondersteund, zich afvragend waarom Britten er zich zouden aan storen als moslims zouden berecht worden volgens de islamitische wet. Het merendeel van de opponenten hebben opgeroepen voor gelijkberechtiging en de noodzaak voor de vreemdelingen zich te schikken naar de wetten van hun gastland. De voorbeelden van de toepassing van de Sharia in Saudi-Arabië of andere islamitische landen hebben op Rowan Williams geen indruk gemaakt, hij blijft volhouden dat de Sharia meerdere facetten heeft en dat men niet de meest extreme delen moet overnemen. Slechts weinig commentatoren hebben er op gewezen dat zelfs een gedeeltelijke opname en aanpassing van de Sharia een stap verder is in de islamisering van de maatschappij. De aartsbisschop schijnt ook dat punt niet in te zien.
Voor de moslims is deze verklaring een onverwachte en onbegrijpelijke overwinning.
Dat de hoogste religieuze figuur van Engeland (na de Koningin of de Eerste Minister) aan zo weinig druk toegeeft doet geloven dat de islamisering in dit land relatief vlug zal verlopen. Des te vlugger daar de predikers en gevaarlijke terroristen, zoals de bloeddorstige Abu Qatada terug op vrije voeten zijn tot grote ergernis van de Engelsen. De rechters hebben slechts rekening gehouden met het feit dat, indien de misdadigers naar hun thuisland gestuurd worden, zij daar geen volledige garantie zouden genieten tegen foltering en ophanging. De feiten zijn niet voldoende bewezen in Engeland, dus zijn ze vrij. Dit is het geval voor Abu Qatada die in een londense buurt woont onder hoge bewaking, waarvan de jaarlijkse kosten op 500 000 pond geschat worden, zonder rekening te houden met de 45 000 pond sociale hulp die hij ontvangt en een toeslag van 8 000 pond voor zijn invaliditeit. (Mijnheer Qatada heeft een slechte rug)3

In Duitsland werd er debat gevoerd over de constructie van een grote moskee in Keulen. Ondanks de massale weerstand van meer dan de twee derden van de bevolking heeft de aan de macht zijnde CDU niet durven weigeren.
Ze hebben dan geopteerd voor 14 voorwaarden die moeten vervuld worden door de Ditib, de verantwoordelijke organisatie voor het project. Welnu, deze voorwaarden (verplichte preken in het Duits, het promoveren van de integratie van de jongeren door sportieve en culturele activiteiten in de moskee, de oproep van de muezzin beperkt tot de omheining van de moskee, enz…) tonen duidelijk aan dat de overheid geen rekening houdt met de wensen van de burgers. Voor de bewoners van Keulen heeft het geen belang of de preek in het Duits of het Turks gebeurt. Het algemene gevoel uitgedrukt door de schrijver Ralph Giordano is: "Ik heb geen zin om vrouwen met burka's tegen te komen in onze Duitse straten en de muezzin te horen van op de minaret" In het kort, men wil geen moslim integratie meer. De secretaris generaal van de Ditib, Mehmet Yildirim, ziet klaar en zegt: " De mensen ontdekken dat de islam een component geworden is van de Duitse samenleving. Dat veroorzaakt soms pijn. Enkelen hebben er moeite mee deze werkelijkheid te aanvaarden" Of, juister: zij willen het niet aanvaarden. Men schat dat de islamofobie met 20% gestegen is sinds de debatten over de moskee in Keulen.

De bevolking stoort zich aan de islamisering van de maatschappij en de 14 condities, zelfs wanneer er aan voldaan wordt, zullen daar niets aan veranderen. Nu wordt er gediscuteerd over de hoogte van de minaretten die de Keulse autoriteiten tot 55 meter willen beperken. De Ditib verantwoordelijken willen daar niets van weten. "Wij vervullen de gestelde condities. zegt Mehmet Yildirim. Nu vraagt U ons de plannen te veranderen, dat is een bewijs van wantrouwen daar waar wij het vertrouwen gespeeld hebben. Dit is diep kwetsend" Is de toon en de argumentatie niet te vergelijken met deze van Recep Tayyip Erdogan onderhandelaar met de Europese Unie? Het beroep doen op sentimenten, de goede trouw die geschonden wordt.

Ons stadje Bastogne, op kleinere schaal, werd gedurende maanden bezig gehouden met een aanvraag voor een bouwvergunning voor een minaret naast een gebouw dat als moskee dient voor de lokale moslims. Vandaag is de aanvraag afgewezen; Een kleine overwinning. De burgemeester werd letterlijk bedolven onder de klachten en aansporingen van uit alle landsdelen om hem te vragen deze bouwvergunning te weigeren. Een minaret is, in de islamitische traditie, een symbool van overheersing. Het praktische aspect - oproepen tot het gebed - rechtvaardigt zich helemaal niet meer net als in Keulen.

De enige echte reden voor de constructie van een minaret in een niet-moslimland is de zichtbare bevestiging van de toekomstige overheersing. Dit is een uitdaging of een provocatie. Wie, in Europa, wil zich daar rekenschap van geven?

Het echte probleem, zijn wij zelf.

In zijn recent boek Faith, Reason, and the War against Jihadism, pleit George Weigel voor meer realisme in Europa ten overstaan van een zelfmoord-houding die bestaat uit een passieve aanvaarding van de dominerende islam. Hij betreurt deze zelfhaat die de Europeanen aantast en waar de Paus Benedictus XVI dikwijls over gesproken heeft. Hij raakt daar de wortels van het kwaad. Het is niet de islam die de capaciteit heeft om het Westen te onderwerpen. Het Westen zelf, en vooral Europa, is klaar om zich te onderwerpen.

Het is deze ingesteldheid tot onderwerping die tot gevolg heeft dat de Europeanen eerder geneigd zijn hun ogen te sluiten en zichzelf te beliegen door te spreken over een tolerante islam - iets dat niet bestaat - eerder dan hun eigen zwakheid in te zien en het gevaar te herkennen.
Weze het in Londen of in Keulen, of gelijk waar, waar de islam vooruitgang boekt, het is steeds dezelfde houding: de onderworpenheid voor de strijd of de onderworpenheid om de confrontatie te vermijden.
Niets verplichtte de Aartsbisschop van Canterburry de invoering van de Sharia te wensen. Wat belette de CDU "Neen" te zeggen tegen de Keulse nieuwe moskee.? Niets verplichte de Zwitserse minister van Buitenlandse zaken, Micheline Calmy-Rey, een hoofddoek te dragen tijdens haar ontmoeting met de radicale Iranese president om het contract voor gaslevering te bespreken. Maar de Europeaan - voornamelijk de Europese politicus - is bang. Hij is volgepropt met complexen en schuldgevoelens. Hij heeft geen zelfvertrouwen meer en apprecieert de vrijheid niet meer.

Vanuit de bevolking daarentegen ontstaat een teken van hoop. Als gevolg van de voorstellen van de aartsbisschop van Canterbury is een golf van afkeuring ontstaan over heel Groot-Brittannië en zelfs in de kern van de Anglicaanse kerk. De ongelukkige prelaat heeft slechts soelaas gevonden bij de moslims zelf. De bevolking, realistischer en in dagelijks contact met de moslims, begint lont te ruiken. In Keulen ook is de reactie eerder fysisch dan doordacht: de mensen willen bij hun eigen familiaire omgeving en aanvaarden de rampante islamisering niet. In Zwitserland heeft de minister van Buitenlandse Zaken felle kritiek gekregen om zich als een "onderdanige vrouw" op islam grondgebied te tonen.

Geert Wilders, de Nederlandse volksvertegenwoordiger heeft de moed gehad het gevaar van de westerse islamisering, in zijn film" Fitna" aan de kaak te stellen. Hij zal uiteindelijk niet door het gerecht vervolgd worden. Men heeft zijn kortfilm "kwetsend" en "beledigend" gevonden maar niet "crimineel". Deze beoordeling vond in Nederland plaats, een land bekend voor zijn losse zeden en vrije meningsuiting.. In Saudi-Arabië zou hij al dood zijn.

Maar wat was er kwetsend en beledigend in zijn "Fitna"? Het naast elkaar plaatsen van terroristische aanslagen gepleegd door moslims in naam van de Islam, en de verzen van de Koran? Met andere woorden de suggestie dat de eersten uit de tweede zouden voortkomen, zoals de terroristen het zelf zeggen. Dat is kwetsend…

De meest redelijke commentatoren zijn akkoord om te zeggen dat dit slechts het begin van het probleem betekent. Zolang de Europese islamisatie verderschrijdt, zullen de Europeanen de ogen sluiten en zal het bewind de werkelijkheid verstoppen. Het zal nog goed overkomen om tolerantie en respect te preken, Geert Wilders te bekladden en Rowan Williams toe te juichen. Maar wanneer men de reële effecten van de islamisatie niet meer kan verbergen, zal het dan niet te laat zijn om binnen een wettelijk kader te reageren? Iedere islamitische voorstoot gaat gepaard met een gevoel van woede en frustratie vanwege de bevolking,verraden door de overheid. De bevolking begint langzamerhand, maar zeer langzaam, de dreiging te beseffen, beginnende met diegenen die het verst van de politieke overheid verwijderd zijn. Deze bewustwording zal veld winnen, onvermijdelijk. De vraag is of deze bewustwording vroeg genoeg zal komen om een politieke gestalte te krijgen, voldoende sterk om het probleem in te dijken en trachten het op te lossen?

Het echte probleem is niet de islam, het zijn de Europeanen. De islam zou geen dergelijk gevaar betekenen voor Europa indien dit continent nog wat fierheid, levenskracht en geloof bezat. Niet dat wij de islam als een dreiging moeten onderschatten, maar wat de islam sterk maakt en werkelijk gevaarlijk voor Europa, vandaag zoals gisteren, is de zwakheid van Europa. Dit is de open deur die de tocht mogelijk maakt. De Europeanen zullen deze elementaire waarheid, op hun eigen kosten, terug moeten aanleren. Hopelijk is het niet te laat.


Christophe Buffin de Chosal

1 Gepubliceerd in « Nucleus » Maart 2008, Titel "Niet de islam maar wij...

2 Worshippers of Death, Ala M Dershwitz, in de Wall Street Journal Europe, 4 maart 2008

3 Wall Street Journal Europe, 1 juli 2008