De recente benoeming van Catherine Ashton tot Europese Minister van Buitenlandse Zaken schijnt deze gedachte te ondersteunen. Vanaf het begin werd zij door Nigel FARAGE de Britse Europese afgevaardigde gekwalificeerd als een "politieke pygmee" en als "volledig ondeskundig" en als "zonder politieke ervaring en diplomatie". Door Pierre MOSCOVICI, oud Minister afgevaardigde voor Europese Zaken, kreeg ze nog de stempel van "amateurisme" en "incompetentie" in "Libération".
Het schijnt dat Ashton gekozen werd door Gordon Brown uitsluitend omdat de Europese Unie een vrouw wilde hebben voor deze post.
De gedwongen antidemocratische aanvaarding van het Verdrag van Lissabon kadert precies in deze thesis daar het Europa drie voorzitters gegeven heeft - een Voorzitter voor de Commissie, een Voorzitter bij beurtrol en een permanente Voorzitter - die, en dit werd slechts later bekend, bevoegdheden kregen die onvoldoende bepaald waren.
De andere verklaring berust op het verleden van Catherine Ashton: een vrouw die een zuiver product is van de politieke klasse, die nooit ergens verkozen werd. Ashton is een oud-actievoerster van de CND (Campaign for Nuclear Disarmament), een linkse organisatie die ijverde tegen de nucleaire defensie in Europa midden de koude oorlog. Zij was schatbewaarder van deze organisatie midden de jaren 80 wanneer de CND belangrijke schenkingen en geld ontving. De CND heeft steeds geweigerd de herkomst van deze schenkingen bekend te maken. Dit doet vermoeden dat communistische organisaties en - waarom niet - de Sovjet-Unie mogelijkerwijze daarin betrokken waren.
Dit is de opinie van verschillende Centraal-Europese Parlementsleden, bij voorbeeld van Hynek Fajnon, een Tsjechisch afgevaardigde, die er niet aan twijfelt dat de Sovjet-Unie de CND financieel gesteund heeft. Wat de onbekende linkse activiste Catherine Ashton ook gesteund heeft is haar huwelijk met Peter KELLNER, journalist en politiek commentator, maar vooral, een persoonlijke vriend van Tony BLAIR. KELLNER, ondertussen voorzitter geworden van YouGov, een organisatie voor politieke peilingen, heeft voor zijn vrouw, in 1999, de titel verworven van "baronnes Ashton of Upholland" evenals een zetel in de Hogerhuis. Vandaar vertrekkende, heeft de politieke carričre van deze onervaren vrouw een voor iedereen verbazingwekkende stroomversnelling gekregen en dit uitsluitend door de beďnvloeding van KELLNER en BLAIR. Men zegt van haar dat ze "beter geschikt is voor het leiden van een parochieraad". Zij werd nooit verkozen in geen enkele van haar politieke functies. Het enige dat ze ooit door een verkiezing bekomen heeft is de titel van " Politician of the Year 2006 " van de homoseksuele groep Stonewall.
Dit alles voor een functie zonder resultaatverplichting en zonder rechtstreekse verantwoordelijkheden. Het ergste wat haar kan overkomen is haar job te verliezen…nadat ze haar fortuin gemaakt heeft. Indien zij haar mandaat 5 jaren overleeft, krijgt zij een pensioen van 70 439 € en een vertrekpremie van 510 500 €
De benoeming van Catherine Ashton past dus volledig in de logica van de werking van de Europese Unie. Het personeel moet dik betaald worden. Het moet in alles schatplichtig zijn aan de Europese Unie en voelen dat zonder de EU, men niets meer is. Men kan alles verwachten van mensen die hun geweten of hun persoonlijk oordeel verloochenen.
Zij geven blijk van een onbeperkt geestelijk aanpassingsvermogen; sluiten de ogen voor alle onregelmatigheden, fraude, misbruiken of onrechtvaardigheden. Alleen het feit te leven in de kunstmatige, bevoorrechte en afgezonderde wereld van de Europese Unie is voldoende om deze afwijkingen als normaal te beschouwen. Het zal hen voorbereiden deze oligarchische en antidemocratische afwijkingen van de instellingen als normaal te beschouwen.
Christophe Buffin de Chosal