Het debacle in Kopenhagen heeft ons een inzicht gegeven van wat een eventuele mondialisatie voor ons in petto houdt. Is het denkbaar dat zovele landen, verschillend door hun geschiedenis, taal, cultuur en ontwikkeling, zonder zelfs rekening te houden met hun ekonomische en militaire macht, zich zullen laten leiden door een unieke regering?

Laat ons toegeven dat de mondialisering, in dit stadium, een zuivere utopische politieke constructie is. De dag dat alle volkeren zich zullen verenigen om een echte democratie te ondersteunen, met respect en aanvaarding van de andersdenkenden kunnen wij er opnieuw over praten. Maar laat ons aanvaarden dat lichtjaren ons van van dit doel verwijderen.

Op Europees niveau kent men de kunstgrepen die nodig waren om de Constitutie aanvaardbaar te maken en men wil vergeten dat daar waar het volk mocht stemmen, zij ertegen gestemd hebben. Het Ierse volk heeft ze tenslotte aanvaard maar met welke dwangmiddelen!

Nooit zal men het Europese volk nog laten stemmen.

Moeten wij niet besluiten dat er een kloof bestaat tussen de burgers en hun vertegenwoordigers. Is de democratie nog iets meer als een lokmiddel?

Heeft u "voor" de stemmingen een politieker horen zeggen dat hij de grenzen wijd zou openstellen voor de islam? Is het dan niet oneerlijk dit te doen na de stembeurt?

Is het niet op deze wijze dat een diktatuur zich opstelt?

Wilt u de inzichten van Kopenhagen door Gabriel LEVY lezen? Klik dan hier.