De eigenheid van de Oummah of islamitische gemeenschap, is dat zij niet geografisch is. Zij moet haar wetten toepassen daar waar zij aanwezig is en de mogelijkheid heeft het te doen.

Langzaam begint dit echter te knagen aan onze gevoeligheden evenals aan onze basiswetten.

Bij deze islamitische gewoonten leggen wij ons gewoon neer, zelfs alvorens zij enig problemen veroorzaakt hebben.

"Kijk maar, zeggen onze bange hazen, wij hebben geen enkel samenlevingsprobleem met de islam."

Natuurlijk: het volstaat er zich op voorhand bij neer te leggen! Deze apostelen van het respect voor de verscheidenheid verloochenen hun eigen identiteit om deze van anderen niet te kwetsen.

Dit vermogen om overeenkomsten op te merken is bekend bij de christenen die, historisch gezien, moesten leven onder islamwetten.

De overlevingsregel bestond erin te handelen zoals de dominerende bevolking en zich zo onopvallend mogelijk te gedragen.

Men noemde dat "dhimmitude" of onderdanigheid. Echter in bepaalde streken van Europa leven wij inmiddels in een toestand van omgekeerde onderdanigheid. Hier is het de meerderheid die zich onopvallend tracht te gedragen.

In Engeland, in bepaalde geïslamiseerde buurten doen Engelse vrouwen een hoofddoek aan om geen problemen te veroorzaken.

Wanneer, in Lyon, jonge moslims, in volle daglicht, een van hen afranselen omdat hij gedurende de Ramadan in een koffiehuis een tas koffie dronk, is het een hele buurt, die, bij gemis aan overheidssteun, zich voortaan afzijdig houdt.

Dit is het kenmerkende van de Europese houding tegenover de islam: Een preventieve onderdanigheid.

Deze westerse leemte maakt in ieder geval de moslims fanatieker, extremer, dan ze waren voor hun eigen ontworteling.

Ondertussen, niettegenstaande de dwalingen van onze beschaving, weiger ik nochtans te geloven dat de islam de oplossing is voor onze problemen.

De duivel verjagen met de hulp van Beëlzebub is nooit een goed idee.

Ik houd eraan te stellen dat de meeste van de niet-fundamentalistische moslimlanden beheerd worden door totalitaire regimes die de fanatici in bedwang houden. Nergens krijgen zij de vrijheden waarvan ze in onze streken misbruik maken.

Dit sluit niet uit dat hun invloed toenam in hun oorsprongslanden. Daar rekenen ze op toename van hun invloed via het "sociale" .

Bij de Palestijnen wint de fanatieke Hamas onverbiddelijk veld op de leken maar corrupte Fatah. Want hun totalitarisme is collectivistisch. In een zo'n systeem is iedereen verzekerd van hulp. Deze sociale integratie van een islamitisch model is een antwoord op onze versnippering. Het is een geperfectioneerd socialisme. Het URSS plus God!

Wanneer men trouwens de twee systemen vergelijkt is de tegenstelling tussen het totalitaire Sovjetsysteem en het islamitische model slechts schijn.

Er bestond geen laïcisme in het URSS: De gezagvoerders en de bedenkers, van Marx tot Stalin werden vergoddelijkt en de bijltjesdag werd beschouwd als een eschatologisch evenement, zoals het einde der tijden in het evangelie.

Het werkelijke socialisme is dus minder materialistisch en het islamisme minder spiritueel als het blijkt.

De twee systemen zijn dogmatisch en collectivistisch en allergisch voor de individuele vrijheid.

Zijn geloofsysteem gaat noodzakelijkerwijze gepaard met een machtsgreep op alle levenssectoren en op het beschikbare land, en dus niet alleen op de gewetens.

Terwijl wij slechts denken aan onze pensioenen, onze vakanties, onze verzekeringen; produceren de moslims een leger van krijgers, mannen en vrouwen, die gereed staan om hun leven te geven in een oorlog of om zich op te blazen.

Want, in de islam, moet aan God gegeven worden wat aan de Keizer toekomt. Dat is eigen aan de theocratie.

Wanneer de islamieten van een "andere" werkelijkheid spreken dan deze van ons systeem, betekent dat niet die van een andere transcendentie, maar eenvoudigweg een immanent systeem dat zich verzet tegen datgene dat wij opgebouwd hebben.

In de verste verte wil ik iets minimaliseren noch de dwalingen negeren van het christendom: de dubbele moraal, de beruchte inquisiteur Torquemada. Deze feiten zijn ontegensprekelijk. Maar al deze fenomenen waren een verraad van het woord van Christus en van de evangelies. In de islam, daarentegen, zijn de heilige oorlog, de zweepslagen, het afkappen van handen en andere lichamelijke verminkingen, zaken die allen in hun dogma's beschreven staan.

Het christendom is, bij de aanvang, slechts een bevrijdend woord. Een beschaving opgebouwd op een persoonlijke en dynamische bevrijdende boodschap, die in zijn genen de capaciteit bezit zich om te vormen. Onze beschaving heeft zich sneller en verder ontwikkeld dan alle anderen.

Zij heeft zich in vraag gesteld tijdens de Renaissance en de eeuw van de verlichting, de tijd van de revoluties. Het religieuze keurslijf is gebarsten, volledig, voor het betere en voor het slechtste.

Zo gezien is de vooruitgang van de islam slechts een onthulling van onze innerlijke leegte.

Indien wij een eigen spiritueel leven hadden, evenwichtig, met een diepte - een ziel! - zal de islam geen enkele vat op ons hebben. Noch als verleiding, noch als intimidatie. Een kritische en vrije ziel zou geen minuut stand houden onder dit ritualisme en deze dwang.

Wanneer men dit imperatief van de vrijheid in het diepste van zichzelf draagt, kan men een Persisch leger van driehonderd man trotseren, zoals Leonidas!

Onze wereld is hopeloos vlak geworden.

Nochtans ervaart elke mens de noodzaak steeds naar iets te streven. De wereld reduceren tot zijn materialiteit verlamt ons, maakt ons onverschillig. Heel onze dynamiek, onze drang naar leven, is gesteund op een eeuwig streven en een zelfoverstijging. Als ikzelf God ben, wat kan ik dan nog verlangen?

Het is rond deze vraag dat de depressie van onze moderniteit wortels vat en dat de angst zich vestigt.

De enen en de anderen hebben hun internationalisme gemeen: hun natie is de islam, zoals de ontwortelde linkse kudde, die de etnische verdelingen en culturen overstijgt.

Het collectivisme is hun standaard, gestimuleerd door de angst voor de menselijke vrijheid. Voor de enen zowel als voor de anderen, heeft de persoon niets "heiligs" meer.

Geen enkel deel van hun "zijn" is beschermd tegen de intrusie van de collectiviteit. In feite is de islamofilie schijnbaar zo paradoxaal dat ze een bepaalde linkse zucht naar autoritaire nostalgie verraadt. Deze linksen hebben gezien dat het menselijke wezen, geen uitweg ziet wanneer het overgelaten is aan zijn eigen wetten en dat het nu een nieuw kader zoekt, een nieuwe lijn. Het kan het natuurlijk niet vinden in een systeem dat het verloochent en voor een groot deel vernietigd heeft.

Tot in het karikaturale toe hebben zij de handelswijze van de bourgeoisie, die zij steeds bevochten hebben, nagebootst; en wat blijft er nu nog over om hun afkeer te verzorgen?

De islam is voor hen een soort van herovering van de onschuld en de eenvoud.

Maar de houders van de zogenaamde weldenkende bourgeoisie zijn niet beter. Ik bespeur in hun inschikkelijkheid voor de islamitische ideologie een meedogenloze berekening, een reële sociale strategie. De islamisering van volksbuurten, in Frankrijk en/of Engeland, heeft een volkslaag, met een sociaal gevoel verjaagd en deze worden nu opeens rebels en op wraak belust.

Dit maakt de zaken eenvoudiger, want het identiteitgevoel, de klassensamenhang, de burgerzin, zijn voor het kapitalisme evenveel hindernissen voor de vrije beweging van de kapitalen.

De mens, waar hij van droomt, is dezelfde als deze van het communisme: een spijsverteringskanaal op poten, gedwee en uitwisselbaar.

Zo komen wij aan de kern van het probleem: hoe heeft men een onuitputtelijk leger van kamikazes kunnen opzetten? Wanneer ik zeg "men", denk ik niet aan de islamitische middens, maar aan de globale context.

In het midden van de XXste eeuw, is het fenomeen van het religieuze fanatisme in de vergeethoek van de geschiedenis geraakt. Bij de uitdoving van het Ottomaanse Rijk en de opkomst van de Jonge Turken, vrijmetselaars en nationalisten bleef er geen duidelijk spoor van moslimfanatici in de moslimwereld. Met wat afstand, heeft men het gevoel dat de opkomst van het fanatisme te wijten is aan de politiek zelf van de westerlingen, in het bijzonder de voortdurende zorg voor de meest achterlijke stromingen in de islam.

De Amerikaanse petroleumalliantie met de Saudi-dynastie, gedurende de tweede wereldoorlog, de ontwikkeling van de Pakistaanse tijdbom, door het Britse Rijk, om het bevrijde India te controleren, en dan de opstelling van een islamitische internationale tegen de Sovjetunie in Afghanistan, daarna overgedragen naar Bosnië en Kosovo onder de neus (of de bescherming) van de NAVO, dit alles zijn kapitale mijlpalen zonder welke het islamitisch terrorisme waarschijnlijk niet bestond.

Zo hebben wij aan de ene kant een westerse elite die zich tegen de moslims afzet door Israel te steunen en wreedaardige veroveringsoorlogen voert in het Midden-Oosterse petroleum gebied, tegelijkertijd het vaak ingebeelde spookbeeld van het islamitische terrorisme onderhoudt.

Aan de andere kant hebben wij een ander beeld van dezelfde elite die, met de hand op het hart, ineens, haar eigen bevolking spoelt met engelachtige uitlatingen over tolerantie en onthaal.

In feite, in de westerse retoriek is de islam schuldig op zijn historisch grondgebied - daar waar het fanatisme onderhouden wordt door de eigen strategie van de Amerikanen, en onschuldig wanneer zij op Europees grondgebied belanden.

De tegenstrijdigheid is slechts schijn: het terrorisme buiten het Westen dient als voorwendsel voor de gewapende interventies van Uncle Sam. Dus, lang leve Bin Laden, opdat Afghanistan de eerste opiumproducent mag blijven en dat de petroleum in overvloed kan vloeien onder de controle van het deugdzame Amerika en zijn telegenieke president.

Het imago van de vijand dat men zelf heeft opgebouwd is zeer nuttig om de veroveringspolitiek van de Verenigde Staten te legitimeren.

Dit is een totale hypocrisie, want die zogenaamde gedesintegreerde meerderheid is in werkelijkheid een parallelle samenleving die in getto's leeft.

Welnu, deze getto's zijn de noodzakelijke broedkasten om deze "verlichten" te gebruiken om brave burgers bang te maken.

Diegenen die men naar de woestijn zou moeten zenden zijn de kwakzalvers die denken dat zij deze godsdienst kunnen gebruiken om hun machtsgevoel te bevredigen.

Zij hebben zelfs de basisvereiste niet die bestaat uit een licht gevoel voor humor.

Dit geeft aan de fanatieke moslims een vrijkaart om de halsstarrigen fysisch van kant te maken. Zo hebben de moorden op Pim Fortuin en Theo Van Gogh niet te veel vraagtekens opgeleverd in de middens van de Europese elite betreffende de toepasselijkheid of relevantie van de gaande doctrine. Dit maakt dat London en Amsterdam toevluchtsoorden zijn voor de harde islamisten die door de gematigde moslims afgekeurd worden.

In 1968, toen een voorstaand Britse politicus zoals Enoch Powell, de leider van de Torries, persoonlijke demografische vooruitzichten uitte betreffende de moslimoverspoeling van zijn land, moest hij zijn openbaar ambt neerleggen. Het waren zijn eigen medeburgers die hem gelyncht hebben en zodoende de weg geopend hebben voor de islamisering van Engeland en er een thuishaven voor gemaakt hebben.

In Duitsland ziet men hetzelfde capitulatie signaal. De bankier Thilo Sarrazin is vervolgd door een heksenjacht.

Wanneer men rebellerende vrouwen zoals Ayan Hirsi Ali of Wafa Sultan ziet verschijnen, dreigen ze eerder hun gastland in verlegenheid te brengen.

En nogmaals: de islam in Europa is inmiddels een sociologische factor geworden, maar eveneens een machtige financiële pijler en zelfs een contingent dat electoraal beschermd is door het multiculturele dogma.

Deze multiculturele religie bestaat slechts in brochures van internationale organisaties en heeft geen ander systematisch toepassingsdomein dan Europa.

Wij aanvaarden van de "anderen" excessen daar waar wij geen tiende ervan zouden verdragen indien zij gedaan werden door onze priesters of politici.

Als compensatie voor hun participatie aan een globale strategie, die een provocatie is ten overstaan van de moslimwereld, geven de Europese landen blijk van een onverantwoorde laksheid tegenover de islamisering, op demografisch, sociologisch, en psychologisch vlak van het Europese continent.

Maar opgepast voor de dag dat deze zal ontploffen.