Recherchez ...

   
 
Politiek en Gerechtigheid

De heer Jo VANDEURZEN, ex-minister van Justitie, heeft als gevolg van de FORTIS-affaire zijn ontslag moeten indienen. Wij hebben deze brief aandachtig gelezen en er twee zinnen uitgehaald die ons in het bijzonder aanbelangen.

Ik heb er ondertussen mee leren leven dat in deze tijden de perceptie belangrijker is dan de waarheid of de werkelijkheid.”

“Voor mij is ons parlement toe aan een grondige bezinning over haar functioneren en de vraag hoe deze instelling opnieuw met gezag een plaats kan innemen in de werking van de instellingen.”

Deze twee zinnen zouden kunnen herlijdt worden tot een enkele: Hoe kan een politicus geloofwaardig overkomen? En het antwoord: door te zoeken naar de waarheid. Eens deze waarheid gevonden lossen de problemen zich vanzelf op.

Als voormalig minister van Justitie weet u dat de kracht van een wet afhankelijk is van zijn graad van gerechtigheid, en zoals John Locke verklaarde: Wij moeten niet gehoorzamen aan de wet van de prins omdat wij bang zijn van zijn macht, maar omwille van de adhesie eraan door ons intern geweten. Zijn dit geen basisgegevens waar iedereen met gezond verstand mee akkoord gaat?

Om niet in intellectuele meanders te verdwalen stellen wij u voor enkele actuele problemen te analyseren die onze interpellatie verantwoorden.

1st Geval: De overheid heeft de homoseksualiteit op gelijke voet geplaatst met de heteroseksualiteit. Enkele jaren geleden was dit nog ondenkbaar. Men weet nochtans dat, indien er slechts homoseksuelen zouden bestaan, de maatschappij binnen enkele tientallen jaren niet meer zou bestaan. Heteroseksualiteit als meerwaardig beschouwen is nu discriminerend en strafbaar!

De waarheid werd gewoon overboord gegooid. Men heeft een discriminatie geschapen door heteroseksuelen op dezelfde voet te plaatsen met homoseksuelen. Daardoor helpt men de symbolische hoeksteen van onze sociale organisatie, de familie, te ontmantelen. En indien dit de bedoeling was is het gewoon krimineel.
Is dit gerechtigheid?

2de Geval: De overheid weet dat tijdens de Franse revolutie meer dan 100.000 geestelijken zijn vermoord en dat de Staat alle christelijke gebouwen in beslag genomen heeft. Na de revolutie heeft de Staat een concordaat getekend met de Kerk waarin de Staat het onderhoud van de gebouwen garandeert en een loon uitbetaalt aan de geestelijke bedienaars, als compensatie voor de geleden schade.

De islam heeft zich, met de hulp van de overheid ingeworteld in onze maatschappij en dezen krijgen dezelfde uitbetaling! Als compensatie voor wat?

Dit is duidelijk discriminerend, niet alleen voor de christenen maar voor de hele bevolking want die diensten worden door de hele bevolking betaald. Is dit gerechtigheid?

3de Geval: De overheid verdedigt het idee van de niet-discriminatie en u bezoldigt imans in moskeën, scholen en gevangenissen teneinde hen toe te laten een doctrine te prediken die de ergste discriminaties bevat die men zich kan indenken. Wanneer u hier klikt ontdekt u een tiental onaanvaardbare discriminaties, tegen de vrouw, tegen de integratie, tegen de vrijheid van godsdienst, tegen de Mensenrechten, voor de onderwerping, voor het plegen van het geweld enz.
Is dit gerechtigheid?

Laat ons even stilstaan bij de oorzaak van dit drama. In 1968, verklaarde een “elite” studenten dat er geen waarheden bestaan, zonder zich rekenschap te geven dat deze uitspraak hun eigen vernietiging inhoudt en zonder te beseffen dat, indien er geen waarheden meer bestaan, er ook geen gerechtigheid kan bestaan. De straatstenen hebben daar niettemin een waarheid van gemaakt.

Deze toestand is te dramatisch om van een klucht te spreken en ex-minister Mahou bestempelt ons als xenofoob!!! Waar gaan wij naartoe?

Welke maatschappij zijn wij aan het opbouwen? De gevangenissen zijn overbevolkt, de verblijfcentra voor delinquente jongeren eveneens. Door plaatsgebrek worden gevangenisstraffen omgezet in verplichte arbeid maar door gebrek aan toezichtpersoneel worden deze niet uitgevoerd. Het gerecht, gevangen in zijn eigen procedure, maakt dat alles jaren duurt en dat verjaringen geen uitzondering meer zijn.

Het huwelijk is een fiscale institutie geworden. Alvorens deze te begraven, heeft men wel nagedacht in welke omgeving onze kinderen zich moeten ontwikkelen? Veel erger nog is onze demografie die de voortzetting van onze soort niet meer waarborgt. Waar gaan wij naartoe?

Er is een absolute noodzaak voor sterke bewindslieden die de werkelijkheid durven trotseren en, als gevolg daarvan, de beslissingen nemen die geboden zijn. Als voorbeeld van een moedig politicus durven we John Howard noemen. Wil u meer over hem weten, klik dan hier.

Mijnheer VANDEURZEN, indien u met onze analyse akkoord gaat, is het dringend noodzakelijk dat u zo vlug mogelijk terug Minister wordt en indien u wilt gerespecteerd worden zouden wij u aanraden niet te beslissen op basis van percepties, die u fataal worden.