Recherchez ...

   
 
Turkije een Lekenstaat?

NEEN, en is dat nooit geweest

Na de eerste wereldoorlog en de oorlog tegen Griekenland verdwijnt het Ottomaans, hoofdzakelijk moslim, regime. De nieuwe grenzen van Turkije worden vastgelegd door het verdrag van SEVRES in 1920. In 1922 grijpt Mustapha KEMAL, samen met een groep jonge turken, de macht en het jaar nadien wordt Turkije een republiek. Hij zet het verdrag van SEVRES op een zijspoor en de grenzen worden opnieuw vastgelegd en bekrachtigd in 1923 door het verdrag van LAUSANNE waarin ook de godsdienstvrijheid wordt gewaarborgd. Een Comité voor Eendracht en Vooruitgang wordt opgericht. KEMAL laat zich Ataturk noemen en later Vader van Turkije. De "Verlichting" boezemt hem veel enthousiasme in en hij stelt zich zeer antiklerikaal op. Hij wil het land seculariseren en zal daarvoor uiterst radicale middelen aanwenden:

  • 1922 afschaffing van het Sultanaat.
  • 1923 afschaffing van de religieuze opvoeding.
  • 1924 afschaffing van het Kalifaat.
  • 1925 de fez en de traditionele kleren mogen niet meer gedragen worden. -De sluier is verboden en iedereen wordt ertoe aangezet westerse kleren te dragen.
  • 1925 Sluitingen van moskeen en islamitische broederschappen. -De alcoholhoudende dranken zijn toegelaten.-De gregoriaanse kalender vervangt voortaan de islamitische.
  • 1928 het Latijnse alfabet wordt verplicht. -De Arabische en Perzische woorden worden verwijderd. -Mannen met baard niet meer welkom in openbare instellingen. -Volkshuizen vervangen de clubs en verenigingen.
  • 1934 westerse familienamen worden verplicht. -Naar westerse muziek luisteren is een wettelijke verplichting.
  • 1924 - 1937 Kerkrecht verdwijnt.
  • 1924 - 1937 Nieuw burgerlijk wetboek en strafwetboek. -Beide geslachten worden gelijk gesteld. -Vrouwen verwerven het stemrecht.
  • 1938 Mustapha KEMAL sterft aan een levercirrose. -Het leger neemt de macht over.

Als vrijzinnige, in hart en nieren, was Kemal wel bewust van het feit dat het godsdienstig geloof een onmisbaar element is om het land een structuur te waarborgen. In plaats van dat te nekken voorziet hij een orgaan dat hij controleert en dat beschouwd kon worden als een ministerie van de cultus (DYANET). Geen enkele religieuze plechtigheid mocht op touw worden gezet zonder uitdrukkelijke toestemming van de regering. Tegendraadse imams werden zonder pardon opgeknoopt.

Het leger wordt onophoudelijk geïnfiltreerd door islamieten. Haar rol is steeds onduidelijker en de controle geleidelijk minder doeltreffend. Een nieuwe massale islamisering van het alledaagse leven is aan de orde.

  • 1956 de religieuze opvoeding is facultatief en een theologische faculteit is opgericht. -Het leger beslist dat de cursus Godsdienst verplicht moet worden.
  • 1974 Turkije sluit zich aan bij de Organisatie voor de Islamitische Conferentie (OIC). -Tussen 1979 en 1989 stijgt het aantal imams van 54.000 tot 84.000 en tussen 1984 en 1989 bedraagt het aantal moskeen 63.000; vóór die periode waren er maar 5.400. -De Hasj: Tussen 1979 en 1988 loopt het aantal naar Mekka vertrekkende gelovigen van 11.000 op tot 92.000.
  • 1980 President OZAL maakt bekend dat "het probleem nr.1 is GOD en niet de inflatie". Daarom worden duizend bioscopen gesloten en de reclame rond sigaretten en alcohol ten strengste verboden.
  • 1981 Het leger geeft de Saoedische Wahabitische organisatie (belast met het promoten van de Islam, wereldwijds) de toestemming om in Europa gevestigde Turkse ambtenaren te bezoldigen. (Er mag hen geen verwijt gemaakt worden van gebrek aan vooruitziendheid!)
  • 1986 eenieder die de Islam beledigt moet 6 maanden de cel in. Het strafwetboek is daar zeer duidelijk over. -Van 1982 tot 1991 werden 5000 Koranscholen en slechts 270 neutrale scholen ingehuldigd.

Vandaag is Turkije voor 99% een moslim Staat. Er bestaat geen godsdienst vrijheid, geen enkele bestaande Kerk wordt erkend. Het DYANET staat borg voor het bouwen van moskeen, het benoemen van imams, het bezorgen van teksten aan de Imans, de controle van de Koranscholen enz…

Wie erkent in deze toestand een lekenstaat, al was het maar een schijn?