Is het politieke standpunt, Turkije te aanvaarden als kandidaat lid van de Europese Unie, in fase met de publieke opinie? En welke redenen worden ons voorgeschoteld?

Velen politiekers hebben toegegeven dat de Europese grondwet op maat werd geschreven om de Turkse toetreding niet in de kiem te smoren. Dit is op zich een flagrante onzin en bewijst dat het land, Turkije, "anders" is. Slechts 4 landen, die 118,331 miljoen inwoners tellen, hebben de mening van de bevolking gevraagd over de Europese grondwet! 70,522 miljoen kiezers (60% van de bevolking) hebben het project verworpen. Indien de bevolking van de andere lidstaten zich ook, na een debat, hadden kunnen uitspreken, wat zou de uitslag van de stemming geweest zijn? Waarom hebben niet alle lidstaten een volksraadpleging gehouden? We zijn van oordeel dat het gewone volk daarbij ten zeerste betrokken is en dat die vraag gewettigd is. Meer algemeen, onze politieke afgevaardigden hadden een sterk vermoeden dat de bevolking zou tegen stemmen, precies daarom werd er geen referendum of publieke consultatie gehouden. De democratie is zoek geraakt…in een zaak die determinerend is voor onze toekomst.

Om hun standpunt te rechtvaardigen hebben een aantal politieke kopstukken verklaringen afgelegd, ondermeer: “Het moet, omdat wij het beloofd hebben”! Fout. Die afspraken met Turkije – die ruim 40 jaar oud zijn- werden gemaakt in het kader van de Koude Oorlog. De wil om het land lid te laten worden van de Europese Gemeenschap berustte enerzijds op pure economische doeleinden en anderzijds op geopolitieke manoeuvres (NAVO). Dit kon van Turkije echter geen Europees land maken. Het is trouwens voor iedereen duidelijk dat een belofte tussen diplomaten slechts waarde heeft indien ze bekrachtigd wordt door een verdrag tussen staten. Dit is niet gebeurd. Een dergelijk argument nu aanhalen is puur kiezersbedrog.

Jacques ATTALI, gewezen raadgever van President François MITTERAND, verklaarde: “De Turken zullen woedend zijn indien we ze niet toelaten en dat zou gevaarlijk kunnen worden”. Die zin werd voor de onderhandelingen naar voren geschoven. Moeten we dan buigen voor pogingen tot intimidatie op een ogenblik dat Turkije slechts kandidaat-lidstaat was? Hoe zullen wij nog weerstand kunnen bieden na de toetreding?

Heel wat politici, onder wie niemand minder dan ex-President CHIRAC, zijn opgetogen over: de “meerwaarde die de Turkse gemeenschap kan betekenen voor Europa”. Hoe komen ze daarbij? Over welke meerwaarde gaat het? Wie kan die vraag beantwoorden? Hoe komt het dat niemand die “meerwaarde” onder woorden brengt?

Jacques ATTALI verklaarde in “Le Monde” van 4 maart 1997:” Als Frankrijk en EUROPA willen doorgaan voor een christelijk clubje, dan moeten ze zich voorbereiden op een grootschalige strijd tegen 1 miljard moslims, op een confrontatie tussen beschavingen en, op een burgeroorlog in Frankrijk, want door vroegere politieke beslissingen is Frankrijk een islamitische staat”. Welke fransman, in Frankrijk, is ervan overtuigd in een islamitisch land te leven? Is EUROPA werkelijk een christelijk clubje?

Jacques CHIRAC en Lionel JOSPIN verklaren na hun terugkeer uit Turkije: “Dit land heeft een Europese roeping”. Wat wordt daarmee bedoeld? Als we morgen zeggen dat we een Canadese roeping hebben, zullen wij dan het recht hebben op een Canadees staatburgerschap?

Verschillende politiekers beweerden: “Turkije zal bij de onderhandelingen geen weigering aanvaarden”. Er is dan maar één uitkomst mogelijk! Waartoe dienen dan die onderhandelingen?

Romano PRODI, bij een bezoek in Turkije begin 2004: “Turkije is meer dan ooit lid van de Unie”. Alsof elke ander commentaar overbodig was.

Begin oktober 2005 verklaarde de heer BAROSSO op TV: “Er is meer Europa nodig. De grondwet niet aanpassen is het beste, immers slechts twee lidstaten hebben het project gedwarsboomd. Populistische uitspraken hebben de angst van het volk aangewakkerd maar de kiezers hebben zich vergist…”. Is dit dan geen populistische uitspraak? Slechts twee landen… hebben de andere landen een volksraadpleging ingericht? Hebben zij hun kiezers gerespecteerd?

Tageblatt.lu Jack STRAW Europa waarschuwde “voor het “enorme verraad” van een eventuele koerswijziging in het Turkse dossier (als Europa Turkije de rug toekeert), ging hij ervan uit dat het als een test voor de Unie beschouwd diende te worden. Een test over gans Europa…”. Mijnheer STRAW, Europa hoeft niets te bewijzen aan Turkije. Men moet de rollen niet omkeren!

Hebben CHIRAC, en talrijke andere politici, niet vaak verteld: “Turkije is een lekenstaat.” Weten die heren wel wat een lekenstaat is? En dan nog, een lekenstaat zijn, is dit een voldoende reden om de toetreding te wettigen? Gaan wij aanvaarden en wettigen dat om het even welke Staat zich lekenstaat verklaart een Europese roeping heeft?

Sommige topambtenaren onder wie Gunther VERHEUGEN, Otto SCHILY, Jack STRAW en Jacques DELORS hebben verklaard: “Europees Turkije zal een dam opwerpen tegen de islamisering”. Plotseling zien zij de islamisering als een probleem terwijl zij ze actief in de hand werken in Europa! Anderzijds, hoe kan een islamitisch land een dam opwerpen tegen zijn eigen identiteit?

Meer algemeen: kent er iemand een ernstig argument dat men kan verdedigen om de toetreding te wettigen? Laat het ons a.u.b. weten, wij zullen reageren.