Recherchez ...

   
 
CAMERON en TURKIJE
 
Zujn zij compatibel met de Europese Unie???

Brussel 30 Augustus 2010

Tijdens zijn bezoek aan Turkije, einde juli van dit jaar, verklaarde de eerste minister van Groot-Brittannië, David Cameron, tijdens een persconferentie, dat hij woedend werd wanneer hij dacht aan alles wat Turkije gedaan heeft voor de verdediging van Europa, als bondgenoot binnen de NAVO, en aan wat Turkije in Afghanistan nog doet aan de zijde van de Europese bondgenoten. Wij citeren: "wij zijn verbolgen te moeten vaststellen dat de weg naar de opname in de Europese Unie zó kan worden ondermijnd".

Men zou kunnen vermoeden dat de interpretatie door de journalist overdreven is daar het gaat over een bericht geschreven in een Frans dagblad. Dit is echter niet het geval.

In "The Independant" van 27 juli (2) heeft hij eraan toegevoegd dat (vertaling) "Turkije een democratische lekenstaat is die in de Europese Unie zou moeten opgenomen worden"; en dat hij van mening is dat "de waarden van de echte islam niet tegenstrijdig zijn aan die Europese waarden die niet bepaald worden door een godsdienst".

Graag hadden wij vernomen

"wat de echte islam is en welke deze waarden zijn".

Hij heeft niet nagelaten er nog andere argumenten aan toe te voegen terwijl hij vergezeld was van een belangrijke delegatie van Britse zakenlui.

Hij hoopte op deze manier de zakenrelaties met Groot-Brittannië te promoten. Het ene ondersteunt waarschijnlijk het andere, of ten minste een deel daarvan.

Maar zijn strijdlust was niet uitgedoofd wanneer hij naar India doorreisde,

Hij beschuldigde dit land van dubbel spel met betrekking tot Afghanistan. Ze voeren strijd - tenminste in theorie - tegen de Taliban in hun Pashtun "rechtsgebied" dat buiten de jurisdictie valt van de centrale overheid (een erfenis van de Britse kolonisatie die er nooit in geslaagd is dit gebied onder controle te krijgen). Tegelijkertijd verlenen ze hen een verborgen politieke steun door de bemiddeling van de ISI, hun machtige geheime dienst.

Daar hij eveneens vergezeld was van zijn gevolg van zakenlui en zich in India bevond, waar de autoriteiten deze taal graag horen, kan men eveneens onderlijnen dat hij trachtte de verkoop te bevorderen van 45 Hawk oefenvliegtuigen, in Engeland ontworpen en gefabriceerd. Dit is slechts onze intieme overtuiging!

Wij zouden natuurlijk kunnen aannemen dat dit alles vreemd is vanwege een Eerste Minister van een land dat deel uitmaakt van de Europese Unie en waarvan onderdanen belangrijke functies bekleden in de Commissie en het Europese Parlement.

Wat het wel bekende liedje aangaat betreffende de schuld die wij zouden hebben tegenover Turkije, als lid van de NAVO gedurende de koude oorlog, denken wij te mogen beweren dat dit land, niet de gelegenheid gehad heeft de wapens op te nemen gedurende deze lange periode en hierdoor geen schuldenlast veroorzaakt heeft die wij, zonder talmen, zouden moeten betalen.

Wat de blijken van erkentelijkheid die wij onvoorwaardelijk zouden moeten hebben tegenover Turkije, kunnen wij toch opmerken dat, gedurende de koude oorlog, de positie van dit land overeenstemde met zijn eigen belangen die tijdens deze periode gelijklopend waren met de onzen tegenover de agressiviteit van de Sovjetunie. Het betreft dus in geen enkel geval een bijzondere tegemoetkoming ten voordele van Europa dat op de koop toe een "christelijke club" is waarvoor men zich moet hoeden.(Wij komen hierop terug)

Wat de verwijzing van David Cameron betreft naar de deelname van een Turks contingent temidden van de "geallieerden", strijdend met de Amerikanen in het kader van de NAVO, was het niet te voorzien dat het oorspronkelijke kader een zo grote interpretatiesouplesse toeliet.

Laten wij slechts opmerken dat Turkije aan zijn troepen ieder contact verbiedt met de Taliban daar deze eveneens moslims zijn.

De Engelse Eerste Minister verwees eveneens naar de Turkse steun bij de (laattijdige) interventie van de NAVO in de Balkan (een zaak dat men kon regelen tussen Europeanen in plaats van de hulp in te roepen van de Amerikanen die de Dayton akkoorden oplegden, op voorhand veroordeeld tot mislukking, en die op dit tijdstip hun zwakheid vertoonden in afwachting van de ontmanteling van deze hybride Staat waar men katholieke Kroaten, orthodoxe Serviers en Bosnische moslims vindt).

Men kan de heer Cameron er eveneens aan herinneren dat Turkije een grote activiteit ontplooit in Bosnië, Kosovo en Albanië waar zij een zeer actieve tegenwoordigheid vertonen in verschillende domeinen (onderwijs, studiebeurzen, bekeringsijver) maar hoe kan men geen hulp bieden aan volkeren die als een gedenkteken deel uitmaakten van het Ottomaans rijk? (zeer gevoelig onderwerp)

Zonder vooruit te lopen op de conclusies die vanzelfsprekend zijn, is het evident dat indien wij toegeven aan de Angelsaksische vermaningen wij de beslissing bespoedigen dat wat vandaag nog een werkhypothese is -

de toelating in onze Unie van 73 miljoen "erfvijanden"- dragers van een latente vijandigheid die onze Unie nog meer onbestuurbaar zou maken.

Wij hebben in Europa zeker de ervaring gekend van de toenadering tussen landen die uit een dertigjarige oorlog gekomen zijn (van 1914 tot 1945) maar dat lukt slechts wanneer deze wil wederkerig is en aangevoeld door de bevolking; en niet slechts door een groepje politici, overigens verkozen (die dus van kleur kan veranderen) of nog, met een broze roeping en belangen interesse.

Het valt eveneens te betreuren dat, gedragen door een gekleurde geestdrift, hij vergeten is melding te maken van de Turkse weigering in januari 2003, tijdens de invasie van Irak, via de noordergrens op te treden. Op deze manier verplichtte men het Amerikaanse leger in snel tempo zijn opstelling te veranderen met de daarbij horende kosten; zonder te spreken over de politieke vernedering, die de Amerikanen niet verwachtten.

Afgezien daarvan, geen enkele meldingswaardige reactie vermits datzelfde leger Turkije gebruikt voor de bevoorrading van een gedeelte van haar troepen in Irak (praktisch zeven jaren bezetting) zowel als de transit van hun jumbojets over de Turkse basis van Incirlik die dient als relais voor grote transporten van troepen en materiaal naar Afghanistan.

De Amerikanen slikken beledigingen zonder een spier te vertrekken indien het maar past "in the American interest". Dit alles zou ons moeten aanzetten tot een bedenking op lange termijn "in the European interest"?

Een nogal lang document (een vijftigtal bladzijden) is op het internet beschikbaar onder de titel "Getting to Zero, Turkey, its neighbors and the West" uitgegeven door "the Transatlantic Academy"(3). Men kan het eveneens noemen "handleiding voor de perfecte Euro-Atlantieker".

Men snijdt er op een directe manier een reeks thema's aan die wij u in detail voorstellen en die veel belangrijker zijn als de uitlatingen van de conservatieve Britse Eerste Minister (voordien Gordon Brown en voornamelijk "Lord" Anthony Blair, wel bekend om zijn verering van de "special relationship" van zijn land met de USA.

Wij vinden er eveneens andere veel belangrijkere thema's zoals het dikwijls gebruikte argument door Turkije als een brug tussen Europa en de moslimwereld maar eveneens als essentieel transitcentrum voor Europa's olie- en gasleidingen komende van de Kaspische zee of nog verder van Centraal Azië. Op deze manier wordt Europa onafhankelijk van de Russische voorzieningen.

Maar er zijn er nog veel anderen waar niet over gesproken wordt zoals de activiteiten van het Ministerie van de Godsdiensten, zeer actief in middens van immigratie zowel als de zenuwslopende spanningen in hun relaties met Israël alsmede de ernstige interne spanningen tussen politici en het leger, onder andere het dossier Ergenekon dat slecht gekend is in Europa.

Dit alles betekent een cocktail van factoren die de Europeanen zou moeten aanzetten tot de grootste voorzichtigheid alvorens de beslissing te nemen aangaande de toelating van een land dat, op de koop toe, bezeten is door een hooghartig nationalisme. (zelfs het handboek van de Perfecte Kleine Euro-Atlantist kan niet nalaten het te vermelden)

Cassandra

(1) "Le Figaro" van 27 juli 2010 "Europese Unie: Cameron zaait de twist"

(2) " The Independent" dezelfde datum: "Turkey must be welcome in EU, insists Cameron" met onder andere een sleutelzin: The Prime Minister, who is visiting Turkey en route to India, will meet Turkish businessmen today in the hope that his support for the country's EU aspirations will help boost trade with Britain"

(3) Uitgegeven in februari of maart 2010; "Getting to Zero - Turkey its neighbors and the West" by the "Transatlantic Academy zie website www.transatlanticacademy.

Rapport van een vijftigtal pagina's op punt gezet of gepredikt: vrucht van een lange studie geleid door "onderzoekers" in verschillende landen en gefinancierd door het "German Marschall Fund of the United States"

Het Fonds is uit zijn as herrezen als financieringskanaal door de Amerikaanse staat voor verschillende acties. (De Oranje revolutie in Ukraïne bijvoorbeeld), de "die Zeit-Stiftung Ebelin und Gerd Bucerius of Germany, the Robert Bosch Stiftung alsmede de "Bradley Foundation". Zij bedanken eveneens voor de hulp aan de Duitse staat via het "European Recovery Program (ERP) en om deze lijst te eindigen, "the Compagnie of San Paolo" tussenkomend als financiële partner vanaf Mei 2009.