Tenzij men gelooft in de theorie van het historisch toeval, moet men aannemen dat het leven een betekenis heeft en dat deze betekenis ons leven voorafgaat. Het is deze betekenis die de mens, in God gelovend of niet, gedreven heeft “De Universele Verklaring van de Mensenrechten” op te stellen, die door alle westerlingen werd aanvaard, omdat ze allen geboren worden met dezelfde verlangens. Deze werkelijkheid kan geen historisch toeval zijn.

Deze Verklaring wordt echter aangevallen door de “verlichting” die het egalitarisme aanprijst, ieder heeft de vrijheid te handelen zoals hij wenst; alles heeft dezelfde waarde. Hierdoor zijn alle waarden subjectief geworden. Kan men zich nu redelijkerwijze zulke samenleving voorstellen of zelfs gewoonweg een leven op deze basis? Het is nochtans dit wat er zich in de afgelopen halve eeuw geleidelijk ontwikkeld heeft. Het resultaat is een maatschappij die gesteund is op egoïsme en op het arbitraire, op een vernietigend materialisme zodanig dat onze samenleving zich niet meer voldoende regenereert en dat wij tot verdwijnen gedoemd zijn.

Deze zelfde personen, wanneer ze een sport beoefenen, willen wel stringente spelregels aanvaarden met nauwkeurig bepaalde doelen; en niemand zal ze in vraag stellen. Hoe kan men zulk fundamenteel verschil in zienswijze verklaren? Is het sport dan zoveel belangrijker dan de zingeving van zijn leven en deze van de maatschappij? De verwereldlijking heeft een dergelijk peil bereikt dat men de invloed, die de godsdiensten op onze beschaving gehad hebben, niet meer ziet; erger nog; men beschouwt alle godsdiensten als gelijkwaardig en zelfs als onnuttig en als gevaarlijk voor de samenleving.